Bart Veilbrief

 

In september 2009 deed ik mee aan de eerste editie van de Ven2-4Cancer.

Tijdens de laatste klim maakte ik deze foto. We reden met Herman, Coen, Klaas, Axel en nog een aantal mensen naar boven. Het werd een ongelofelijke ervaring. Dat kwam vooral door Herman. Hij had in juni als patiënt al het onmogelijke gepresteerd door twee maal de Alpe d’Huez op te rijden. Nu deed hij dat op de Ventoux nog eens dunnetjes over. Toch knaagde aan ons allemaal het besef dat dit heel goed wel eens Herman’s laatste klim kon gaan worden.

Ik scheef in mijn verslag:

“Onderweg duwen we Herman nog een paar keer, hij heeft het erg zwaar maar wil koste wat kost boven komen. Peter en Jur stoppen onderweg regelmatig om aan te moedigen. Het wordt een lange maar gedenkwaardige rit naar boven. Vlak onder de top steekt de wind weer op en zien we dreigende wolkenluchten met een roze randje langskomen. De zon gaat al onder, het landschap is onwerkelijk, net als het idee dat wij hier voor de vierde keer boven komen samen met een man die ten dode is opgeschreven. Arm in arm gaan we over de finish. Het woord kippenvelmoment dekt de lading bij lange na niet, en dat komt niet alleen door de koude wind die inmiddels keihard rond de top blaast. We zijn net op tijd binnen, het is acht uur. Dit zijn momenten die je niet vergeet.”

Herman overleed begin dit jaar aan de gevolgen van zijn kanker. We zullen hem en zijn levenslust en kracht nooit vergeten. Als we weer de Ventoux oprijden dit jaar weet ik eens temeer waar we dat voor doen. Daarom ben ik er ook weer bij op 10 september.

Bart Veilbrief

Eén reactie

  1. SUCCES!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s